ΔΕΝ μας λείπουν οι συναυλίες

ΔΕΝ μας λείπουν οι συναυλίες

Μια ακόμα, πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή μας στέλνει ο κύριος Κόμπρα, που ελπίζουμε όλοι μας να μην έχει καμία σχέση με τον 30χρονο που παραλίγο να πεθάνει από τσίμπημα κόμπρας την προηγούμενη εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση αφουγκραζόμαστε τον φίλο και αυτά που έχει να μας πει.

“Γεια σου Επίτροπε.

Ήθελα να μοιραστώ μαζί σου τον καημό μου. Σε καιρό καραντίνας, δε νομίζω να είναι πραγματικά η μουσική που λείπει από τη ζωή μας. Φροντίσαμε καιρό πριν να φορτώσουμε τη συλλογή μας με ένα σωρό δίσκους, αγορασμένους ή κατεβασμένους. Έχουμε και το streaming, οπότε μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ακούσουμε ό,τι και όσο θέλουμε, σε οποιαδήποτε μορφή. Επίσης ΔΕΝ μας λείπουν οι συναυλίες. Εξηγούμαι. Οι συναυλίες λείπουν σε όποιον η επαφή του με το συγκεκριμένο σπορ είναι επιδερμική. Στα γίδια που περιμένουν τις πέντε συναυλίες το χρόνο ή τα καλοκαιρινά φεστιβάλ για να εκτονωθούν όπως τα πρόβατα που τα βγάζουν έξω από το μαντρί, ναι το καταλαβαίνω πως μπορεί να τους λείπουν οι συναυλίες. Όμως έχουν μάθει να ζουν με τη μέθοδο ακορντεόν, μαντρωμένοι από το Σεπτέμβρη βγαίνοντας για να δουν δυο, τρεις, πέντε συναυλίες το χειμώνα, να μαντρωθούν ξανά μέχρι τα καλοκαιρινά φεστιβάλ, και μετά πάλι μέσα.

Αυτοί είναι και οι πιο μακάριοι. Αντιμετωπίζουν την κατάσταση όπως ο οπαδός το γήπεδο. Σου λέει θα πληρώσω και κάποιο streaming και θα την πάρω τη δόση μου, θα τη βγάλω κουτσά-στραβά. Στην κατηγορία αυτή λογίζονται οι ΜΟΝΟ-ΚΑΤΙ, που περιμένουν τη συναυλία για να διατρανώσουν το πάθος τους με τη συγκεκριμένη μπάντα, θα πάρουν τη τζούρα τους και μετά προχωράνε παρακάτω. Επίσης, οι συναυλίες λείπουν στους εγνωσμένους δημοσιογράφους-μουσικοκριτικούς. Ξέρεις τι είναι Επίτροπε να μη μπορείς να καυχηθείς στους φίλους και τις φίλες σου πως έχεις τσάμπα πάσο για το λαιβάκι; Ξέρεις τι είναι να πίνεις μπύρες όταν παίζει το support εγχώριο σχήμα (και να μπαίνεις στα δέκα τελευταία λεπτά και μετά να ρίχνεις και το θάψιμό σου); Άστο σου λέω, δύσκολη δουλειά. Βαρέα κι ανθυγιεινά. Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους;

Τι γίνεται με αυτούς που έχουν μάθει να ζουν μέσα σε ένα ζωντανό οργανισμό που λέγεται underground σκηνή; Που έχουν σφυρηλατήσει σχέσεις με τους μουσικούς, τις μπάντες, τα άτομα που στήνουν τις συναυλίες, που τρέχουν τους χώρους, που δουλεύουν για να στηθεί μια συναυλία; Που η συναυλία για αυτούς είναι μια γιορτή, μια ευκαιρία να βρεθούν με τους φίλους και τους γνωστούς τους, να πιούν μπύρες, να απολαύσουν αυτό που γουστάρουν, να αλληλεπιδράσουν πριν και μετά, να στήσουν μια συναυλία, να παίξουν ή να ακούσουν μουσική, να φλερτάρουν, να γνωρίσουν κόσμο, να βοηθήσουν κόσμο, να κάνουν μια χάρη, να δουλέψουν για ένα σκοπό, να αγκαλιάσουν κόσμο, να μισήσουν κόσμο, να ιδρώσουν, να συζητήσουν, να φιλήσουν, να μεθύσουν, να την πιούν, να κουτσομπολέψουν, να πάρουν ένα ενθύμιο, να χαβαλεδιάσουν, να συνουσιαστούν, να μάθουν μια καινούρια μουσική, να ξεχάσουν το όνομά τους, να ονειρευτούν, να στηρίξουν ένα σκοπό, να, να, να…

Καταλαβαίνεις τώρα γιατί δε μας λείπουν οι συναυλίες; Κάθε συναυλία είναι ένα μικρό μπιγκ-μπανγκ, μια συναστρία, μια σύζευξη πλανητών, μια έξοδος στη στρατόσφαιρα. Όσοι το έχουν καταλάβει αυτό, έχουν πάει σε τόσες και τέτοιες, που μπορεί και να είναι χορτάτοι – με μουσικούς όρους – για δύο τρία χρόνια καραντίνα ακόμα. Είναι όμως τόσες πολλές οι πτυχές γύρω από αυτό καθαυτό το μουσικό κομμάτι, που δεν παλεύεται άλλο αυτή η αποχή. Δε θέλουμε πίσω τις συναυλίες. Θέλουμε πίσω τους γνωστούς μας, τους φίλους μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα ή και τους αγαπημένους μας αγνώστους -που μπορεί και να γνωριζόμαστε μόνο φατσικά μερικές φορές. Θέλουμε πίσω όλα τα όμορφα και άσχημα που επρόκειτο να συμβούν μόλις κλείναμε πίσω μας την πόρτα της εξόδου και λέγαμε “πάω στο λάιβ”.

Θέλουμε πίσω τη ΜΑΓΕΙΑ.

Κόμπρα”

Αφήστε μια απάντηση

Back to top