Μια Χατζη-προσέγγιση στο Star Wars

Μια Χατζη-προσέγγιση στο Star Wars

Ο αγαπημένος χρήστης του ΚΨΜ, George Κofos, ως λάτρης του Star Wars σύμπαντος μας στέλνει μια διαφορετική επιστολή από αυτές που λαμβάνουμε συνήθως. Χαιρόμαστε να διαβάζουμε αναλύσεις από ανθρώπους που ξέρουν να γράφουν. Πάμε να δούμε τι μας λέει ο Γιώργος.

Γεννήθηκα την ημέρα της πρεμιέρας του Star Wars: A New Hope. Αυτό δεν λέει και τίποτα εκτός από 2 πράγματα:

Πρώτον, αυτό ήταν το πιο σημαντικό pop culture κομμάτι της ζωής μου για πολλά χρόνια και δεύτερον, δεν κατάφερα να παρακολουθήσω τις ταινίες στον κινηματογράφο κατά την αρχική τους προβολή. Η εμπειρία μου στο Star Wars ξεκίνησε όπως πολλοί από τη γενιά μου με κασέτες VHS σε άθλιες οθόνες. Αλλά αυτό ήταν αρκετό. Η φαντασία ενός παιδιού δεν χρειάζεται πολλά περισσότερα. Με κέρδισαν τα ειδικά εφέ, το γεγονός ότι θα μπορούσα να είμαι φίλος με ένα ρομπότ και φυσικά η Force, που είναι η θρησκεία ΜΟΥ από τότε. Αλλά πάνω απ ‘όλα ήταν η ιστορία και οι χαρακτήρες. Όντας Έλληνας κατευθείαν το μυαλό μου πήγε στο ότι η ιστορία του Star Wars ήταν ουσιαστικά ο Οιδίποδας στο διάστημα. Ο Luke ήταν ένα παιδί σαν όλοι μας που ήθελε να γίνει κάποιος μέσα από περιπέτειες και ξεπερνώντας τους φόβους του τελικά το κατάφερε. Η Λέια ήταν το μοντέλο μιας ισχυρής, έξυπνης, όμορφης γυναίκας που ήθελα ως μέρος της ζωής μου. Ο Χαν ήταν ο καλύτερος φίλος που θα ήθελες να έχεις, πιο έξυπνος από σένα, πιστός και πάντα εκεί για να μοιραστεί τη ζωή μαζί σου.

Και μετά ήρθε μια μακροχρόνια απραγία. Η τριλογία ήταν πλήρης, αφηγήθηκε την ιστορία που ήθελε να πει και από την ηλικία των 6 έως 22 δεν υπήρχαν καινούργιες ταινίες Star Wars. Αλλά εκείνη τη στιγμή ερωτεύτηκα ακόμα περισσότερο το Star Wars. Πρώτα ήρθαν τα μυθιστορήματα. Δεν είναι υπερβολή να πω το ότι έμαθα Αγγλικά διαβάζοντας την σειρά μυθιστορημάτων της Bantham Books. Αυτά ήταν το original content Star Wars της γενιάς μου. Διάβασα το Truce at Bakura για να ανακαλύψω την αρχή της New Republic, The Courtship of Princess Leia που τελείωσε με τον γάμο του Han και της Leia, την πρωτότυπη τριλογία Thrawn που εισήγαγε τον αγαπημένους μου χαρακτήρες στο Star Wars, την Mara Jade, τον Grand Admiral Thrawn και φυσικά τα παιδιά του Han και της Leia, Jacen, Jaina και Anakin. Τα βιβλία συνεχίστηκαν και σχημάτισαν ένα timeline για 20 χρόνια μετά το τέλος του Return of the Jedi, το οποίο ήταν γεμάτο, πιστό στους χαρακτήρες που αγαπήσαμε από τις ταινίες και σεβαστό ακόμη και από τον ίδιο τον Lucas καθώς πήρε πολλές από αυτές τις ιδέες και τις εισήγαγε στις ταινίες του πχ Coruscant.

Ως φοιτητής στην Αγγλία το 1996-7 πήρα αυτό που ήθελα. Η αρχική τριλογία εμπλουτίστηκε με νέο περιεχόμενο και κυκλοφόρησε ξανά. Ευτύχησα να δω την αρχική τριλογία στη μεγάλη οθόνη. Είναι δύσκολο για μένα να περιγράψω πώς ήταν να παρακολουθώ την ιερή τριλογία για πρώτη φορά σε τεράστια κινηματογραφική οθόνη. Ποτέ δεν με ένοιαξε ποιος πυροβόλησε πρώτος, αλλά μου άρεσε η τελική μουσική στο Return που δεν περιελάμβανε την γελοία χορωδία από Ewok. Μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι το Coruscant, που περιγράφηκε για πρώτη φορά στα Star Wars Novels υιοθετήθηκε στις ταινίες. Και τα ρίγη που έχω από την ακρόαση του εναρκτήριου θέματος του John Williams σε ήχο THX δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί.

Στη συνέχεια ήρθε η είδηση ​​θα φτιαχτούν τα Prequels. Το πρώτο τρέιλερ του Phantom Menace κατέβηκε με ένα μόντεμ 56K μετά από 13 ώρες με WinMX το 1998. Και ήμασταν πάλι εκεί. Η LucasArts μας είχε δώσει εν τω μεταξύ τη σειρά παιχνιδιών Jedi Knight, οπότε ναι, χρησιμοποιούσαμε φώτοσπαθα και ήταν όλα τέλεια. Ήμασταν έτοιμοι για την ιστορία του Anakin Skywalker.

Τότε ήρθαν τα prequels και πρώτα ήταν το Phantom Menace. Πιστεύω ότι η βασική αμαρτία του Λούκας ήταν ότι προσπαθούσε να τραβήξει 2 ταινίες σε μία, μια παιδική ταινία και ένα πολιτικό θρίλερ και κατέληξε να μην κάνει καλά τίποτα από τα δυο. Τότε κατάλαβα ότι η αρχική τριλογία ήταν τέλεια για μένα ως παιδί, τα βιβλία ήταν τέλεια για μένα ως έφηβο, αλλά στην ηλικία των 22 ήθελα περισσότερα από τα Τζαμαικανά του JarJar. Αλλά καταλαβαίνω τώρα ότι για κάποιον σε ηλικία 10 ή 12 ετών εκείνη την αποχή, η παρακολούθηση του Phantom Menace θα ήταν το τέλειο έναυσμα για να ασχοληθεί με το Star Wars και ήμουν εντάξει με αυτό. Το Attack of the Clones ήταν μια κακή ταινία, αλλά μου έδωσε ένα πράγμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ: Να στέκομαι στη μέση του θεάτρου και να ουρλιάζω στην οθόνη με χαρά όταν είδα τον Yoda να κρατάει ένα φωτόσπαθο για πρώτη φορά. Ο κολλητός ακόμα το θυμάται να με βλέπει από δίπλα σαν ηλίθιος. Στη συνέχεια, ήρθε το Revenge of the Sith ένα καλό τέλος μιας μέτριας τριλογίας, με την έννοια ότι έδεσε τα πάντα μαζί, δίνοντάς μας αυτό που θεωρώ τη μεγαλύτερη μονομαχία φωτόσπαθων που έχω δει ποτέ. Εκεί σκεφτήκαμε ότι είχαμε τελειώσει. Είχαμε την αρχική τριλογία που σεβόμαστε. Είχαμε τα βιβλία που μας έλεγαν τι έγινε με τους αγαπημένους μας χαρακτήρες. Είχαμε τα prequels (όσο μέτρια και παιδικά και αν ήταν) που μας έδωσαν την ιστορία προέλευσης που χρειαζόμασταν.

Ποτέ δεν ταυτίστηκα ως μέλος της κοινότητας οπαδών του Star Wars, κυρίως επειδή πιστεύω ότι δεν υπάρχει. Το Star Wars είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Για μένα είναι μια αρχαία ελληνική τραγωδία στο διάστημα. Έχω ακούσει τον όρο Space Western που δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους να μισούν τα prequels τόσο πολύ, που έβαλαν τον JarJar στα επίσημα λεξικά. Η γνώμη μου ήταν πάντα ότι ο Λούκας, σαν ιδιοφυΐα που είναι, ξεκίνησε να δημιουργεί μια ταινία, και αντ ‘αυτού δημιούργησε μια πλατφόρμα. Και όλοι ήταν ευπρόσδεκτοι σε αυτήν την πλατφόρμα και κανείς δεν χρησιμοποιούσε αυτήν την πλατφόρμα με τον ίδιο τρόπο όπως ο κάθε άλλος. Και αυτό μας φέρνει στην απόκτηση της Disney και στις συνέπειες αυτής. Θυμάμαι την ημέρα που ανακοινώθηκε η εξαγορά. Όλοι πανηγύριζαν. Και η Disney το έπαιξε τέλεια. Πρώτα ανακοινώθηκε ότι θα υπήρχαν και άλλες ταινίες. Και ότι το αρχικό καστ θα επέστρεφε. Και ότι ο JJ θα αναλάμβανε την σκηνοθεσία. Και τα όνειρα έγιναν ξανά πραγματικότητα.

Το ξενέρωμα είναι πολύ καλή λέξη για να περιγράψει πως ένιωσα όταν έγινε αυτό που αποκαλώ το μεγάλο split, ο ορισμός από τους νέους ιδιοκτήτες του τι είναι canon και αυτό που αποκαλείται υποτιμητικά “Legends”, ένα μεγάλο κομμάτι αυτού που ήταν το Star Wars για μένα ρίχτηκε στον κάδο των απορριμμάτων. Πολλοί άνθρωποι συμφώνησαν με αυτό, εγώ ξενέρωσα. Αυτό δεν ήταν το Star Wars μου. Ένας μεγάλος αριθμός μεγάλων υποστηρικτικών χαρακτήρων έφυγε, η οικογένεια Skywalker που μεγάλωσα μαζί της, μια σειρά γεγονότων σε βιβλία και παιχνίδια αφαιρέθηκε από το timeline. Δεν μίλησα τότε, απλά ελπίζοντας ότι αυτό που θα έρθει θα ήταν καλύτερο ή πιο ικανοποιητικό. Αλλά αυτή ήταν η στιγμή που θα θεωρούσα τον εαυτό μου αποστασιοποιημένο από το franchise που είναι το Star Wars. Αυτή ήταν η στιγμή που το Star Wars για μένα δεν ήταν πλέον μια πλατφόρμα, ήταν ένα franchise με την αυστηρότερη έννοια της λέξης.

Είμαι ακόμα οπαδός του Star Wars, αλλά οπαδός του δικού μου Star Wars. Αυτά τα γράφω επίσης για να πω ότι το Star Wars σήμερα δεν είναι το δικό μου Star Wars. Δεν μπορώ να επενδύσω στις τρέχουσες ιστορίες ή στους νέους χαρακτήρες ή στην απεικόνιση των αγαπημένων μου χαρακτήρων. Το Star Wars είναι τόσο μεγάλο και παλιό που πλέον αγκαλιάζει υπό μια έννοια 4 γενιες. Άνθρωποι 10 χρόνια νεότεροι από εμένα αγαπούν τα prequels περισσότερο από την πρώτη τριλογία. Άτομα 20 χρόνια νεότερα μου τους αρέσει περισσότερο αυτή η νέα τριλογία της Disney. Και υπάρχουν και αυτοί 10 χρόνια μεγαλύτεροι μου που είναι ακόμη πιο δογματικοί, σχετικά με την αρχική τριλογία. Ίσως τα γράφω όλα αυτά για να πω ότι γερνάω, ίσως είμαι πλέον πολύ γέρος για το Star Wars. Αλλά διάολε δεν θα καταχωνιάσω ποτέ το φωτόσπαθο μου.

Αφήστε μια απάντηση

Back to top