Kanonenfieber – Menschenmühle

Kanonenfieber – Menschenmühle

Ο Άρης Θανασούλας έχει σπαμάρει αυτό το αλμπουμ παντού. Και πολλές φορές. Και κάνει πολύ καλά γιατί είναι μια από τις κορυφές μιας φτωχής χρονιάς προς το παρόν. Μας έστειλε αυτό το κείμενο και συμμεριζόμαστε πλήρως τον ενθουσιασμό του. Πάμε να δούμε τι λέει.

Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτού του κειμένου μαίνεται ένας πόλεμος. Ένας πόλεμος που κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι ο νικητής, ή αν θα υπάρξει κάποιος νικητής. Ο ανθρώπινος μύλος, ικανός να αλέσει κάθε ανθρώπινη ψυχή, δουλεύει αδιάκοπα. Γεννάει πιόνια, πρόθυμα να σκοτώσουν, με πρόσχημα κάποιες ασήμαντες ιδέες επινοημένες από μια παγκόσμια ελίτ που διψάει για αίμα. Και την έκβαση της μάχης ίσως να μην την μάθουμε ποτέ.

Η αλήθεια είναι πως δύσκολα προσπερνάς δίσκους με τέτοια εξώφυλλα. Οι Kanonenfieber δανείζονται μια Ουγγρική, αντιπολεμική αφίσα του 1918 για να κοσμήσει το ντεμπούτο τους, Menschenmühle, και ο ακροατής παίρνει κατευθείαν το μήνυμα. Γεννημένοι μέσα στην υγειονομική (και κοινωνική) κρίση, μας παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο, σχεδόν άρτιο, έργο που θα βρίσκεται σε κάθε τελική λίστα για φέτος. Θεωρώ μεγάλη επιτυχία όταν η μπάντα μπορεί να γράψει μεγάλο, σε διάρκεια, υλικό που να μην κουράζει. Και οι Γερμανοί το πέτυχαν διάνα!

51 λεπτά γεμάτα μεστά, ζεστά black/death riffs, που φέρνουν στο μυαλό Behemoth μεσαίας περιόδου, ανακατεμένα σε σωστή αναλογία με ακουστικά μέρη, έξυπνα vocal lines και στίχους που αντικατοπτρίζουν την ψυχρότητα του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από τα μάτια ανθρώπων που τον βίωσαν στα χαρακώματα. Εδώ ακριβώς όμως είναι που οι Kanonenfieber παίζουν την μεγάλη μπάλα, καθώς επιστρατεύουν το ταλέντο τους και γράφουν μελαγχολικά σημεία σε μια επική ατμόσφαιρα, σαν να βγήκαν από πολεμική ταινία, τα οποία ταιριάζουν γάντι με το image, το concept, αλλά και με τις συνθέσεις τους, και ξεδιπλώνονται ιδιαίτερα καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου ενώ κυριαρχεί ένα αίσθημα φόβου και θανάτου. Ενώ δεν υπάρχει αδύναμη στιγμή, υπάρχουν κάποια τραγούδια που ξεχωρίζουν, όπως είναι τα Die Schlacht bei Tannenberg, Der letzte Flug και Grabenkampf ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο τελευταίο κομμάτι Verscharrt und Ungerühmt το οποίο είναι ένα ακουστικό ΕΠΟΣ! Εδώ όμως υπάρχει και το μόνο αρνητικό στο Menschenmühle, καθώς η έκδοση βινυλίου έρχεται με 1 τραγούδι λιγότερο (σ.σ. Grabenkampf) για να μπορέσει να χωρέσει το άλμπουμ σε μονό δίσκο, γεγονός που με βρίσκει να διαφωνώ κάθετα.

Μια οπλισμένη καραμπίνα έτοιμη να πυροβολήσει. Μόνο που ο στόχος δεν είναι η καρδιά, αλλά το μυαλό και οι ιδέες του. Και η ιδέα της ελευθερίας δεν πέθανε σε κανέναν πόλεμο. Το Menschenmühle είναι ένα αντιπολεμικό ευαγγέλιο, ακριβώς γιατί παρουσιάζει την βαρβαρότητα του πολέμου με τέτοιο τρόπο που σου δημιουργεί μόνο ένα ερώτημα. Γιατί;

8/10

Bandcamp

Αφήστε μια απάντηση

Back to top