Tales of the epic

Tales of the epic

Ο αγαπητός φίλος της Επιτροπής, Greg Vulgaris μας έστειλε μια epic επιστολή, βασικά άρθρο, σχετικά με το επικό metal την οποία θα μοιραστούμε μαζί σας με μεγάλη χαρά. Ξίφος έξω!!!

Όταν ακούω μουσική για πάρτη μου, πολλές φορές φτιάχνω εικόνες στο μυαλό μου. Οι ήχοι μετατρέπονται σε έννοιες, και οι έννοιες σιγά-σιγά αποκτούν μια μορφή, αφηγούνται μια ιστορία, γίνονται εικόνες, πότε εντελώς απροσδιόριστες και αφηρημένες, σαν μια θολή ανάμνηση που σου φέρνει ένα άρωμα, πότε κάτι πιο δομημένο, με αρχή, μέση και τέλος. Πότε ακολουθούν την ίδια τη μουσική ενώ ξεδιπλώνεται, πότε κάνουν μια υπέρβαση και απλά νοηματοδοτούνται από αυτήν, χωρίς να της είναι πιστές. Ανάλογα το κομμάτι, ανάλογα το mood, ανάλογα την κατανόηση στο έργο και το τι έχει να μου πει.

Δεν ξέρω αν λειτουργούν όλοι έτσι, εικάζω πως ναι, γιατί τι είναι η μουσική αν όχι ένα νοητό ταξίδι; Ταξίδι στα σώψυχα του καλλιτέχνη, σε κόσμους μακρινούς, σε κόσμους πολύ κοντινούς με σύγχρονα προβλήματα, σε καταστάσεις που δεν ζήσαμε ποτέ αλλά και σε άλλες που νιώσαμε στο πετσί μας, σε σκοτεινές ανήλιαγες κρύπτες ή φωτεινά, λουσμένα στο ηλιόφως λιβάδια, ταξίδι στον έρωτα, το πάθος, τον ενθουσιασμό και την απογοήτευση, τον προβληματισμό και την διασκέδαση, την καύλα και τον ενδόμυχο φόβο, στη λογική και στα ένστικτα. Και τα ταξίδια, well, είναι (και) εικόνες.

Παρένθεση για ετυμολογία: Η λέξη έπος σημαίνει λόγος / αφήγηση και έχει στενή νοηματική σχέση με την έννοια ιστορώ (ιστορία). Στη σύγχρονη λεξικογραφία, ως έπος ορίζεται το μεγαλειώδες έργο, τόσο σε έκταση, όσο και σε θεματογραφία. Ομολογουμένως το επικ μεταλ, όντας εξορισμού «επικό», είναι λογικό να δημιουργεί πιο λογοτεχνικούς και αφηγηματικούς συνειρμούς, επίσης τι μεταλλάδες θα ήμασταν αν δεν αγκαλιάζαμε την υπερβολή και την ενίοτε γραφική camaraderie του ΕΠΙΚ, με μάτι άγρυπνο ωστόσο πάντα για τα πανανθρώπινα μηνύματα που κρύβουν οι αρχετυπικές ιστορίες ηρωισμών. Με αφορμή τα τελευταία polls του Μεσιέ Καλλινί στο KΨΜ σχετικά με epic metal δίσκους, παραθέτω τις ιστορίες που μου εμπνέουν, σαν γενικότερο feeling στην ακροασή τους, οι εξής 12 ιστορικοί δίσκοι του ιδιώματος:

Bathory – Hammerheart: O τρανός Πολεμιστής, ο περήφανος Βίκινγκ, όπως και ο πατέρας του πριν από αυτόν, σφυρηλατήθηκε μέσα από μια ζωή γεμάτη μάχες, λεηλασίες και σφαγές, αφήνοντας πόλεις και ακτές να καούν στις φλόγες. Όμως, παρασυρόμενος από τη ματαιοδοξία του και τη ανόητη πίστη ότι είναι άτρωτος, πέθανε με ατιμωτικό τρόπο, τον δηλητηρίασε μια όμορφη κορασίδα, παίρνοντας εκδίκηση για την οικογένειά της που είχε δολοφονηθεί από τον Πολεμιστή όταν ήταν ακόμα μικρή. Έτσι, στην χειρότερη δυνατή έκπληξη που του επιφύλασσε η Μοίρα, αντί για τη Valhalla βρέθηκε στο Helheim, στο «σπίτι» αυτών που κάποτε θαρρούσαν πως είναι γενναίοι, και παρόλα τα κατορθώματά του, είναι καταδικασμένος σε μια κολασμένη αιωνιότητα για να μάθει με τον χειρότερο τρόπο πως οι πράξεις έχουν και συνέπειες…

Candlemass – Epicus Doomicus Metallicus: Μέσα στην αιώνια ομίχλη, σε ένα μακρινό κάστρο σε μια περίεργη χώρα δίχως χρόνο και ημέρες, ο Μάγος, αντιμέτωπος με την τρέλα και την απόλυτη μοναξιά για χίλια χρόνια, μεγαλώνει τις δυνάμεις του απορροφώντας ξόρκια και βασκανίες των αρχαίων παλαιών, ετοιμάζοντας μια αστρική πύλη από την οποία θα εισβάλουν οι δαίμονες σε τούτο το κόσμο, έτοιμοι να κορέσουν την δίψα τους για αίμα υπό την καθοδήγησή του, επιβάλλοντας την κυριαρχία του σε καθετί ζωντανό και έμψυχο… Τα κομμάτια προσεκτικά μπαίνουν στη θέση τους, ένα προς ένα…

Omen – Battle Cry: Μια πολεμική ιαχή βγαλμένη από τα σωθικά του Βάρβαρου που θρυλείται ότι η πνοή του Δράκου τον έχει κάνει άτρωτο, αντηχεί σε όλη την πεδιάδα σκορπώντας τρόμο στους εχθρούς. Κραδαίνει το τσεκούρι του με μανία, σκίζοντας τις ορδές των υπηρετών του φιδιού. Το φρέσκο αίμα, πηχτό, αναμιγνύεται με τον ιδρώτα του και σαν ένα πορφυρό ψηφιδωτό χρωματίζει το ατσάλι της λεπίδας του και το μανιασμένο πρόσωπό του. Κανείς δε θα φύγει ζωντανός απόψε…

Cirith Ungol – King Of The Dead: To χλωμό Ξωτικό. Ήρωας, βασιλιάς, άρχων της αρένας, πολεμιστής και μάγος, με δεκάδες περιπέτειες και ιστορίες να αφηγηθεί τα βράδια γύρω από τη φωτιά. Οι ζαριές του πεπρωμένου ωστόσο, δεν είναι ποτέ ευνοϊκές: O μεγαλύτερος αντίπαλός του, ο ίδιος του ο εαυτός. Οι παραισθήσεις και τα οράματα που κυριεύουν το μυαλό του, η ανάγκη του να διατηρεί την διαύγειά του με μυστήρια βότανα και η ακόρεστη δίψα του για βρώση ψυχών, εν τέλει και της δικής του. Μήπως ο Βασιλιάς των Νεκρών είναι ο ίδιος;

Warlord – Deliver Us: O ευγενής Ιππότης, ταγμένος στην υπηρεσία του Καλού, πολεμάει τις ορδές των άπιστων ξορκίζοντας το Κακό για όσο θυμάται τον εαυτό του. Ένα βράδυ, όχι τυχαίο, το βράδυ της Μαύρης Ιεροτελεστίας, έξω από μια ταβέρνα, έδωσε σε ένα ρακένδυτο ζητιάνο μια δεκάρα για να πάρει λίγο κρασί, χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν ο ίδιος ο Διάολος, μεταμορφωμένος σε φτωχό επαίτη. Ο ζητιάνος αποκρίθηκε με περιπαιχτική φωνή πως όσο καλό και να κάνει σε αυτή τη ζωή, πάντα θα είναι ένα παιδί των Καταραμένων, καταδικασμένος σε έναν ατέρμονο πόλεμο, δίχως πραγματική αγάπη, μόνο δάκρυα τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Έτσι, φώλιασε στη καρδιά του ήρωά μας η Αμφιβολία, ο πιο τρομερός αντίπαλος που είχε αντιμετωπίσει μέχρι εκείνη την ημέρα.

Manilla Road -Crystal Logic: Στο βράχο των Κρυστάλλων, την πρώτη ανατολή του Ηλίου της δεύτερης ισημερίας του τριακοστού έτους, θα εμφανιστεί ξανά ελεύθερος ο Νεκρομάντης, επιστρέφοντας από την πόλη των Νεκρών στην οποία η ψυχή του περιφερόταν χαμένη για χίλια χρόνια. Έχοντας δει τι υπάρχει κάτω από το πέπλο της αρνητικής ύπαρξης, επιστρέφει εκατό φορές πιο δυνατός, όμως η μεγάλη γνώση είναι ταυτόχρονα και αβάσταχτη κατάρα: τα όνειρά του στοιχειώνονται από τις εικόνες των Εσχάτων Καιρών, όπου περίεργες συσκευές φτύνουν τις φλόγες εκατό δράκων. Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα, είναι ο μόνος που ξέρει και ίσως μπορεί να σώσει τον κόσμο…ή μήπως είναι ένα βάρος που δεν του αναλογεί να σηκώσει;

Manowar – The Triumph of Steel: Αρχαίοι πολεμιστές από όλη την ιστορία και μυθικά όντα δέχθηκαν το κάλεσμα, μαγικοί πυρσοί φωτίζουν την αίθουσα. Ο αυθάδης και άτρωτος γόνος Νηρηίδας Αχιλλέας, o κολασμένος Καβαλάρης των Δράκων, το περήφανο Κόκκινο Φτερό με το αιθέριο άτι του, ο φλογισμένος Απέθαντος που αναβλύζει μάγμα και θειάφι, ο ρωμαλέος Ιππότης που στην όψη του σπαθιού του τρέμουν και οι Θεοί οι ίδιοι, ο κερασφόρος Δαίμων, ο μαστιγωτής, υπηρέτης του Εωσφόρου. Μόνο ένας θα μείνει στο τέλος, μόνο ένας θα είναι άξιος να χριστεί Γητευτής των Ανέμων.

Virgin Steele – The Marriage of Heaven and Hell Part II: Η αέναη αρχέγονη μάχη μεταξύ Καλού και Κακού, Παράδεισου και Κόλασης, η μήπως η σύνδεση αυτών που δημιουργεί το Όλον μέσα στο Χάος? Η επιλογή που θα είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση του Ανθρώπου, καταδικασμένος από τον Επιμηθέα να πορεύεται γυμνός: Άγνοια που φέρει την μακαριότητα, ή δαγκωνιά στο μήλο της Γνώσης, σπάσιμο των δεσμών και αποδοχή της φωτιάς από τον έκπτωτο Προμηθέα, Μεταμόρφωση, δαίμονας και άγγελος στην ίδια ύπαρξη?

Solstice – New Dark Age: H χώρα ζούσε σε γαλήνη για σαράντα εποχές, τα σιτηρά άφθονα, τα ζώα τροφαντά, οι αγορές ήταν γεμάτες με αγαθά, τα στομάχια γεμάτα και οι αυλικοί μεθυσμένοι από την ευδαιμονία της καλοζωίας. Μονάχα ένας τρελός αλχημιστής τους προειδοποιούσε ότι η καλοπέραση θα είναι και η καταστροφή τους, μιλούσε για συμφορές που έρχονται, για προφητείες γραμμένες στα Κιμμέρια χειρόγραφα… Ο Κοιμώμενος Τύραννος θα ερχόταν σύντομα από ένα μακρινό μέρος να σφετεριστεί τον Θρόνο, με στρατό δέκα χιλιάδων και άλλων τόσων, ο πορθητής με την αρχαία Σφύρα της Καταδίκης να του δίνει αλλόκοτες δυνάμεις πέρα από τις ανθρώπινες. Σύντομα μια νέα Σκοτεινή Εποχή θα ξεκινούσε.

Domine – Champion Eternal: Ο Αιώνιος Πρωταθλητής θα είναι αυτός που για μια ακόμη φορά θα δεχθεί το κάλεσμα να σώσει την ανθρωπότητα από τον Στρατό των απέθαντων, προορισμένος από τη Μοίρα να κρατήσει στα χέρια του το πεπρωμένο ολόκληρου του κόσμου, με τίμημα την δική του ψυχή. Γνωστός με διάφορα ονόματα στα βάθη των καιρών, αλλού τον φωνάζουν Ελρικ, αλλού Ερέκος, αλλού Κορουμ… Σε κάθε μετενσάρκωσή του είναι καταδικασμένος να ζει το ίδιο δράμα, ξανά και ξανά, εγκλωβισμένος στην τραγική ειρωνεία της ύπαρξής του, μα πάντα δεχόμενος το Σισύφειο πεπρωμένο του στωικά.

Solitude Aeturnus – Beyond the Crimson Horizon: Μια πύλη στέκει αιωρούμενη κάτω από τον πορφυρό ξεθωριασμένο ήλιο, ανοίγοντας μια δίοδο σε μια άλλη διάσταση, κάπου πέρα από τούτο το κόσμο. Η κλεψύδρα έχει γυρίσει και ο χρόνος τρέχει σαν ένα ατίθασο άτι που δεν γνώρισε χαλινάρι ανθρώπου. Αυτή ήταν η τελευταία αμαρτία, ανάμεσα σε πολλές, που έσπειρε τον σπόρο της δυστυχίας. Η χαρά της ζωής και του έρωτα, η ένωση δύο κορμιών για τη δημιουργία ενός νέου, θα είναι η πανώλη που θα φέρει το Σκότος. Δεν υπάρχει καμία σωτηρία εδώ, κανένα ηρωικό έπος, καμία πράξη εξιλέωσης.

DoomSword – DoomSword: Λίγο πριν τη τελική μάχη, οι καλύτεροι πολεμιστές έχουν μαζευτεί γύρω από τη φωτιά για ένα τελευταίο τσιμπούσι, ξορκίζοντας τη ζοφερή ατμόσφαιρα που προμηνύει τον θάνατό τους. Γεμίζοντας κρασί τα δοχεία τους, εξιστορούν ο ένας μετά το άλλο τα ηρωικά κατορθώματά τους, αυτά για τα οποία θα αξίζει το ασήμι που θα λάβει ο Βαρκάρης. Από το Helms Deep μέχρι τις μάχες στο πλάι του Όντιν, τα ξίφη τους σπείραν τον όλεθρο στους εχθρούς, το Ιερό Μέταλλο τους έκανε να ζήσουν, αλλά είναι ποτέ κανείς πραγματικά έτοιμος να πεθάνει?

Αφήστε μια απάντηση

Back to top